Cando un segundo o cambia todo

Luisa Paz Montenegro, afectada por un ictus

El Progreso publica unha reportaxe polo Día Mundial do Ictus elaborada cos testemuños de compañeiros e compañeiras de Adace-Lugo.

O ictus afecta xa a unha de cada seis persoas e é a primeira causa de morte na muller. É fundamental recoñecer os síntomas desta enfermidade, xa que as primeiras horas son fundamentais para un bo prognóstico. En Lugo, a Asociación de Dano Cerebral Sobrevindo/Adquirido (Adace) vea polo benestar duns afectados que viron truncadas as súas vidas en cuestión de horas.

Marifé Ledo sábese afortunada porque, no seu caso, a recuperación foi espectacular. Con todo, non poderá esquecer xamais aquel 3 de xuño de 2009. Unha sobriña súa había acudido á súa casa a cear e ela decidiu deitarse pronto porque se atopaba cansada. Foi o seu marido o que a atopou na cama sen poder moverse, coa boca e os ollos completamente tortos. «Eu só recordo os berros dos meus fillos. O único que quería era que me deixasen durmir», aclara.

Tras cinco días na Uci e once de hospitalización, Marifé recibía o alta. Empezaba entón o camiño máis duro: o da rehabilitación. «Saín do hospital camiñando, pero sen imaxinar a gravidade do que acababa de sufrir», laméntase.

A súa vida deu un xiro de 180º. Tivo que abandonar o seu traballo de administrativa e, aínda que as secuelas físicas eran mínimas, empezou a acusar un grave problema de atención que limita as súas capacidades. «Deseguido me angustio con calquera cousa e cústame moito tomar decisións», afirma apesadumbrada. Os altos e baixos no seu estado de ánimo son tamén unha constante.

Marifé viuse afectada dun ictus de orixe descoñecida, porque no seu caso non concorrían causas patolóxicas nin xenéticas. «Da noite para a mañá te ves cunha cantidade de tempo libre que nunca quererías», di.

Difícil de esquecer

Luisa Paz Montenegro tamén é capaz de recordar á primeira aquela fatídica data, aínda que pasen oito anos. Aquel 19 de xaneiro deitouse en perfecto estado pero, cando a media noite quixo levantarse para ir ao baño, viu que non era capaz de falar nin de moverse. A tranquilidade foi a súa gran aliada ata que, pola mañá, as súas fillas achegáronse á súa habitación a ver se lle ocorría algo. Unha ambulacia trasladouna rapidamente ao hospital, onde lle induciron un coma para iniciar o seu tratamento. «Espertei logo de tres días e só quería estar deitada. Tras un mes hospitalizada, o único que pronunciaba eran palabras illadas», conta.

A primeira medida foi eliminar o sobrepeso e a tensión alta que a conduciron ata alí, ademais de iniciar as sesións de rehabilitación. «Tiven que partir de cero para recuperar a fala. O meu marido, que é mestre, facíame ler unha e outra vez un libro ata que aos poucos fun conseguindo algún logro», conta. Aínda é hoxe o día no que a Luisa esquécenselle algunhas palabras, aínda que ten a suficiente destreza para explicarse á perfección.

A súa afección pola pintura tamén foi unha gran terapia. A súa enfermidade deixáralle o lado dereito afectado, pero rapidamente adquiriu habilidades coa man esquerda que lle permitiron seguir pintando. «Hoxe son consciente de que volvín a nacer. As cousas lévanme máis tempo que antes, pero o importante é que son capaz de valerme por min mesma», celebra.

Caso severo

Este non é o caso de Mª Teresa Rodríguez Serrano, á que unha sucesión de ictus deixaron en cadeira de rodas. Do primeiro, ocorrido hai xa seis anos, saíu sen apenas secuelas. De feito, tras menos dun mes hospitalizada volvía retomar a súa actividade como mestra. Dous anos máis tarde comezou con continuos ataques epilépticos, ata que un hematoma na cabeza tras unha pequena caída levouna ao quirófano. A operación complicouse, deixando graves secuelas, tanto físicas como neurológicas. «Apenas tiven rehabilitación porque non había resposta e recordo que cando cheguei a Adace non falaba. O único que quería era durmir», subliña.

Cando todo parecía perdido produciuse un milagre: un novo ictus devolveulle a fala, e Mª Teresa entende que a vida. «Retomei a pintura e púxenme a escribir poemas. O resto do tempo pásoo lendo libros», di optimista. Ademais, varios días á semana acode aos talleres de Adace para rehabilitarse. O seu espírito de loita e de superación son claves neste sentido.

Mª Teresa ten momentos de altos e baixos no seu día a día. «Eu era completamente autónoma e agora necesito a unha persoa para todo», laméntase. No seu caso, a familia tamén foi un puntal imprescindible, aínda que asegura que moitas veces a sobreprotección tampouco é boa. «Gustaríame que de cando en vez o meu marido deixáseme facer a comida. Eu entendo que el me quere coidar, pero moitas veces convértennos en inútiles’, ‘cando somos capaces de facer moitas cousas», conclúe.

Sen fala

Unha afasia global tras un ictus ocorrido o 26 de xuño de 2009 deixouna sen fala, pero Silvina Pena non quere tirar a toalla. No seu caso, apenas hai outras secuelas físicas e é completamente autónoma. O seu problema é que non pode expresarse e sofre ataques epilépticos esporádicos. Hoxe só quere agradecerlle a Adace toda a axuda que lle está prestando para que a súa día a día non sexa un calvario. Unha simple guía de viaxe na que ten debuxados todo tipo de produtos é a que lle serve a Silvina de apoio para acudir á compra e facerse entender. A vergoña é unha das barreiras coas que loita, pero esta estaa logrando vencer.

Os exercicios de rehabilitación están a dar xa os seus resultados e Silvina é capaz de pronunciar algunha palabra a base de moitas repeticións. Co seu marido enténdese á perfección e isto anímaa a seguir loitando.

Pero, por se non fose suficiente, recentemente sufría outro duro golpe: un grave accidente de tráfico levouna de volta ao hospital. Pero Silvina logrou reporse e mira ao futuro con renovado optimismo. Dá grazas por estar viva e por contar co apoio dunha familia que soubo estar ao seu lado en todo momento. No seu caso non había ningún factor que a convertese nun branco fácil desta enfermidade e por iso ten claro que ninguén está libre de pasar por este proceso.

Loita diaria

Manuel Rodríguez Vázquez tiña 43 anos cando sufriu un ictus. Daquilo hai xa nove anos. Atopábase na cama cando empezou a queixarse dunha cefalea que veu acompañada de náuseas e vómitos, ademais de rixidez nucal. Ante aqueles síntomas decidiu acudir ao hospital. Unha tomografía axial computarizada (TAC) detectaba o peor: tiña unha hemorraxia cerebral e varios aneurismas. A seguinte fase foi o seu traslado a Santiago para ser operado, pero un novo ictus e complicacións na operación levárono a pasar 24 días inconsciente na Uci. Desde entón a loita non cesou. A rehabilitación no Centro de Atención de Dano Cerebral (Ceadac) do Inserso axudoulle a volver camiñar.

Os seus outras secuelas persisten. Un problema de memoria a curto prazo xógalle continuamente malas pasadas, á vez que sofre unha alteración conductual considerable.

Manuel é dos primeiros socios que tivo Adace e, de feito, a súa muller está no equipo directivo do colectivo. Hoxe está considerado un enfermo crónico e acode a diario a diversos talleres de rehabilitación que lle axudan a manterse ocupado. A súa dependencia doutra persoa é absoluta, xa que necesita alguén ao seu lado que constantemente lle recorde que é o que ten que facer.

Hoxe Manuel bota de menos o traballo. «Eu era mecánico e agora non podo exercer», laméntase. Con todo, se algo sacou deste duro golpe é o abandono duns hábitos de vida que non eran saudables e que o levaron ata aquí. «Apostei unha viaxe a Lanzarote cos meus fillos a que deixaba de fumar e ganei», celebra.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s