Idoia Sarasqueta: “Ante un ictus, temos catro horas e media para administrar o fármaco”

Idoia Sarasqueta, médico de familia no Centro Médico Eibar.

Idoia Sarasqueta, médico de familia no Centro Médico Eibar.

Entrevista extraída de El Correo.

Catro horas e media marcan a diferenza entre un gran susto e uns danos irreparables. Ante un ictus, ese é o tempo máximo para aplicar un tratamento que permita ao cerebro seguir funcionando correctamente. Para dar a coñecer este tema, o Centro Médico Eibar organizou unha conferencia que se celebrará o vindeiro mércores día 27 ás 19.00 horas en Portalea baixo o título ‘Ictus: o tempo é ouro’. Idoia Sarasqueta, médico de familia con experiencia en urxencia hospitalaria, explicará os síntomas e pormenores desta enfermidade.
-Sóanos a palabra, pero, que é ictus?
-É unha enfermidade que afecta aos vasos do cerebro. Non ten nada que ver cunha epilepsia, por exemplo, porque está relacionado coa vasculatura cerebral. Igual que un infarto de miocardio afecta aos vasos do corazón, podemos dicir que o ictus é unha enfermidade que afecta aos vasos do cerebro. Dentro do ictus hai dúas vertentes. Por unha banda hai un enfermidade que pode producir un charco no cerebro, que é a hemorraxia cerebral, coñecida tamén na rúa como derrame cerebral.
-E por outra banda…
-Está a isquemia cerebral, o que sería o infarto cerebral. Non chega sangue, neste caso ao cerebro, porque os vasos se obstrúen. Entón o ictus pode ser hemorráxico ou isquémico. Son médico de familia pero traballo en urxencias do hospital. Por iso, teño experiencia sobre un tratamento para o ictus isquémico no que cada vez se está avanzando máis, e que se chama trombolisis. Con fármaco que se mete por vena conséguese romper o trombo que se formou no cerebro. O que ocorre é que este tratamento, que non está exento de complicacións, só é efectivo nas primeiras catro horas e media desde o momento en que se produciu o ictus.
-De aí o de ‘o tempo é ouro’.
-Iso é. Vou falar sobre como a poboación se pode dar conta de que lle deu un ictus para activar o que chamamos ‘código ictus’, que está en marcha a nivel de todo o país. Ante o máis mínimo síntoma débese chamar ao 112 e actívase este ‘código ictus’. O obxectivo é que o paciente, no caso de ser do Bajo Deba, chegue ao Hospital Donostia canto antes. Polo momento non se está aplicando este tratamento desde os hospitais comarcais, aínda que está en vías de facerse. Por iso, o obxectivo é chegar ao hospital de referencia antes desas catro horas e media. Ante un ictus, temos ese tempo para administrar o fármaco e parece que non, pero o tempo voa.
-É fácil identificar os síntomas e saber que se produciu un ictus?
-Si. Existe o que se chama FAS, unha guía que crearon en Estados Unidos. Alí está ata nos taboleiros de colexios, na rúa… Significa Face (cara), Arm (brazo) e Speach (fala). Refírese a unha alteración na cara, na que o máis normal é que a comisura da boca se desvía, tércese a cara, ademais pérdese forza nun brazo ou nunha perna, e téñense problemas para falar. Se notas iso, chama ao 112.
-É frecuente?
-A incidencia está aumentando e agora mesmo en España é a segunda causa de morte. Pero separadamente diso, algo que á poboación xeral nos pon os pelos de punta é que é a primeira causa de discapacidade no mundo. Imponnos moito ver a alguén que chega aos 70 ou 75 anos en plenitude de facultades e con esa idade vese abocado a unha cadeira de rodas con medio corpo parado.
-Pódese saber que un ten posibilidades?
-No corazón, o infarto ten un aviso que é a anxina de peito, que non che deixa secuelas. Tamén no cerebro o ictus ten un aviso que é o accidente isquémico transitorio, que correspondería á anxina. Nese caso vas ao médico, ponche un tratamento e hai que estar atento á prevención. Si tes un accidente isquémico transitorio o que tes que facer é ser máis estrito co control de factores de risco como o tabaco ou a obesidade. Ademais ponse un tratamento antiagregante e vese cal foi o motivo. Aí non vai quedar ningunha secuela pero o que é o infarto cerebral sempre deixa algunha secuela. Moitas veces é unha hemiplexia, con medio corpo parado, con problemas para tragar, problemas para falar e demais.
-A que tipo de persoas afecta?
-É máis frecuente en xente maior, a partir dos 60 ou 70 anos. Hai casos en novos pero non é o frecuente. O noso corpo é listo. O cerebro nútrese de dous sistemas principais. Eses dous sistemas están comunicados para que si falla un, o outro o poida suplir. En xente nova, aínda que empece a deteriorarse un, arranxámolo co outro sistema sen que nos deamos conta. Xa cando se produce o infarto cerebral é porque normalmente hai unha arteroesclerose, hai unha obstrucción das arterias moi marcada. Pode ser tamén que se teña un problema a distancia, por exemplo no corazón, cunha fibrilación auricular que é unha arritmia moi frecuente na poboación, que che pode soltar un trombo e vai ao cerebro. Son patoloxías que se dan xa en xente máis maior.
-Nomeou a prevención. Que se pode facer? Vida sa?
-Iso é. Unha alimentación saudable, exercicio físico, coidar o peso, non abusar do alcohol, fóra tabaco e control de colesterol, diabetes e hipertensión. É aquilo no que se insistiu noutras charlas sobre temas vasculares e aquí tamén son esas mesmas as recomendacións.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s