Identifican unha proteína que nos protexe ante un ictus

Un accidente cerebrovascular prodúcese cando o fornecemento de sangue a unha parte do cerebro se interrompe.

Un accidente cerebrovascular prodúcese cando o fornecemento de sangue a unha parte do cerebro se interrompe.

Información extraída de ABC.

Investigadores da Universidade de Oxford (Reino Unido) descifraron en ratas a orixe dunha capacidade innata do cerebro para protexerse do dano que se produce no accidente cerebrovascular. Os autores desta investigación, publicada en Nature Medicine, creen que o seu achado podería axudar no tratamento para o accidente cerebrovascular ou ACV e na prevención doutras enfermidades neurodexenerativas. “Demostramos por vez primeira que o cerebro ten mecanismos que pode utilizar para protexer e manter as súas neuronas vivas”, sinalou o profesor Alastair Buchan, que dirixiu o traballo.

Un accidente cerebrovascular prodúcese cando o fornecemento de sangue a unha parte do cerebro se corta e, entón, as células cerebrais vense privadas de osíxeno e os nutrientes que necesitan para funcionar correctamente, polo que comezan a morrer. “As células empezan a morrer nalgún lugar aos minutos ou como máximo tras unha ou dúas horas logo da carreira”, afirma Buchan. Isto explica por que o tratamento para o accidente cerebrovascular depende tanto da celeridade coa que se comece a administrar. Canto máis rápido se poida chegar ao hospital, antes se dispoñerá dun escáner cerebral e dos fármacos administrados para disolver calquera coágulo de sangue e reestablecer o fluxo de sangue e, polo tanto, menos dano se fará ás neuronas.

Neuroprotectores

Os investigadores tamén levan anos buscando factores neuroprotectores, é dicir, fármacos que poidan gañar tempo e axudar ás neuronas a facer fronte aos danos e recuperarse despois. Agora, o equipo de investigación da Universidade de Oxford identificou o primeiro exemplo de que o cerebro ten integrado a súa propia forma de neuroprotección, chamada “neuroprotección endóxena”.

Sábese xa desde 1926 que as neuronas nunha área do hipocampo, a parte do cerebro que controla a memoria, son capaces de sobrevivir ante a privación de osíxeno, mentres que outras nun área diferente do hipocampo morren, pero a protección do dano dese conxunto de células seguía sendo un misterio ata agora. “Estudos previos centráronse na comprensión de como as células morren logo de ser desprovistas de osíxeno e glucosa”, explica o autor principal, Michalis Papadakis.

Utilizando un modelo en ratas, os científicos acharon que a produción dunha proteína específica chamada hamartina permite que as células sobrevivan malia a falta de osíxeno e glucosa, como sucedería logo dun accidente cerebrovascular. Os expertos demostraron que as neuronas morren na outra parte do hipocampo debido á falta da resposta hamartina.

Ademais, os expertos foron capaces de descubrir que estimular a produción de hamartina ofrece unha maior protección ás neuronas. “Isto está relacionado coa supervivencia celular. Se bloqueamos a hamartina, as neuronas morren cando o fluxo sanguíneo se detén. Se damos un espaldarazo á hamartina, as células sobreviven unha vez máis”, aclara Buchan. Para rematar, os investigadores foron capaces de identificar a ruta biolóxica a través da cal a hamartina actúa para permitir que as células nerviosas fagan fronte a danos cando non reciben enerxía e osíxeno. Na súa opinión, o coñecemento do mecanismo biolóxico natural que conduce a neuroprotección abre a posibilidade de desenvolver fármacos que imiten o efecto da hamartina.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s