“Aos familiares de persoas dependentes estannos condenando á asfixia”

María Ángeles Peña

María Ángeles Peña, presidenta de ACDA Integración.

María Ángeles Peña é a presidenta de ACDA Integración, a Asociación Andaluza para a Rehabilitación e a Integración do Dano Cerebral Adquirido, e nai dun dos dez usuarios do centro de día da asociación en Sevilla.

“Asúmese que é un familiar o que debe actuar como coidador oficioso das persoas dependentes, pero os afectados tamén teñen dereitos e débese velar polo seu cumprimento”.

Información extraída de eldiario.es.

A historia de María Ángeles Peña é a historia dunha nai que vive en continua crise, pero que non perde nin as ganas nin a forza por seguir loitando polas conquistas sociais que persoas como ela foron alcanzando aos poucos durante as dúas últimas décadas. Fai 18 anos o seu fillo César, que agora ten 45, sufriu unha aneurisma debido a unha neglixencia médica que lle provocou danos cerebrais. María Ángeles, enfermeira de profesión e viuda, descubriu en primeira persoa o que era enfrontarse a ter ao seu cargo un fillo que non pode valerse por si mesmo e como as axudas públicas eran inexistentes e a familia non podía facer fronte ás facturas dos centros privados que realizaban os tratamentos específicos que necesitaba.

“Naquel momento asumíase que as persoas dependentes con trastornos cerebrais, psíquicos ou físicos vivían menos anos. Ao final morrían antes, así de sinxelo”, recorda. Esta xubilada de 71 anos decidiu que había que abrirse camiño e loitar polos dereitos de persoas como César. “No caso dos afectados por danos cerebrais adquiridos as melloras son notables co tempo. De aí a importancia de que se socialicen e teñan tratamentos neurolóxicos, de fisioterapia ou simplemente actividades estimulantes como talleres de radio ou horta. Aos poucos gañan en independencia e en calidade de vida”, conta.

María Ángeles explica a situación da súa familia con claridade, sen un ápice de autocompasión, con decisión pero con preocupación e bastante indignación. “Vivimos da miña pensión e a da miña tía. A vivenda está adaptada fai moitos anos, pero asumimos o gasto do coidador e só en medicamentos podo pagar unha factura mensual de máis de 100 euros. A iso suma os gastos da túa vida diaria, a hipoteca…”, sostén. “Aos familiares de persoas dependentes estannos condenando á asfixia económica e vital”, engade.

Ata o ano pasado, o seu fillo beneficiábase dun programa piloto de axuda á dependencia do Plan de Apoio ás Familias Andaluzas. Este ano, o endurecemento dos requisitos e os prazos para reunir a documentación necesaria provocaron que non conte con esta axuda económica. “César non pode facer nada só polo que contamos cun coidador interno que lle axuda a partir das cinco da tarde ata as oito da mañá en todas as súas actividades diarias”, explica. “Ata o ano pasado, co diñeiro do Plan de Apoio podiamos pagarlle, pero agora temos que facer fronte cos nosos aforros”, engade.

Pese ás súas circunstancias, esta xubilada non achanta: “Renuncias a vacacións, non hai feiras nin Semana Santa, non vas á perruquería, non compras nada, esperas a paga dobre coma se non houbese mañá e que che devolvan o da declaración da renda canto antes. Iso si, a tomar un refresco co meu fillo non, que goza moito”. César ten sorte e é un dos dez usuarios do centro de día de Sevilla da ACDA Integración, a asociación que impulsou a súa nai e que se ocupa pola rehabilitación integral dos afectados por danos cerebrais adquiridos. Uns tratamentos que non cobre a Seguridade Social. En Andalucía só existen seis centros subvencionados nos que os pacientes con danos cerebrais contan con tratamentos específicos como a hidroterapia ou a hipoterapia e as prazas son escasas.

Peña fala agora como presidenta de ACDA Integración, a Asociación Andaluza para a Rehabilitación e a Integración do Dano Cerebral Adquirido. “Son perfectamente consciente do momento tan delicado que se está vivindo a nivel económico. Sei que a Junta non paga porque non lles chega o diñeiro do Estado, pero os impagos estannos afogando”. Segundo María Ángeles, “moitos familiares beneficiábanse de cotizar á Seguridade Social ou da atención a domicilio durante unhas horas. Agora iso xa non existe ou só en casos de urxencia social”. “No centro de día vívese coa auga ao pescozo. Con continuos atrasos nas nóminas e pedindo adiantos ao banco. Sostémonos como podemos e a día de hoxe a Junta débenos uns catro meses”, asegura.

Despois de case vinte anos batallando para conseguir axudas económicas de distintas administracións e institucións privadas, María Ángeles ve como día a día se cede nun terreo que custou moito conquistar. “No centro de día e na miña casa, observo como os familiares sacrifican as súas vidas. Liquidamos o noso patrimonio. Eu cheguei ata a vender as miñas xoias”, conta. “Asúmese que deben actuar como cuidadores oficiosos do seu parente, pero as persoas dependentes teñen dereitos e hai que velar polo seu cumprimento. Para iso os familiares loitamos durante moitos anos”, conclúe.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s