Máis recortes? Que espera a discapacidade no segundo semestre de 2013?

recortes

Información extraída de cermi.es semanal.

Un total de 13 destacados dirixentes do movemento asociativo das persoas con discapacidade e as súas familias cóntannos nunhas poucas liñas como prevén que será a situación na segunda metade deste ano en relación ás políticas de discapacidad, así como os seus desexos e obxectivos que deberían cumprirse.

Alberto Durán, secretario xeral do CERMI e vicepresidente executivo da Fundación ONCE

A discapacidade deu mostras de capacidade de adaptación, de reinventarse a si mesma, de axustarse, ata de expoñer constructivamente e en ocasións de forma notoria as súas reivindicacións. Nos próximos meses, as condicións económicas xerais non van cambiar de forma relevante e se cambian, os efectos deses cambios non van chegar á poboación en xeral e á discapacidade en particular.

Creo que habería que articular un decálogo de necesidades básicas que a discapacidade europea tería que reivindicar en todo o continente e, á vez, en cada Estado. Temos que articular os nosos principais argumentos para que as persoas con discapacidade e as súas familias gañen visibilidade e comprensión da clase política e os poderes públicos.

Agora que en Europa anida a flaqueza e a desidia, os máis débiles debemos dar exemplo de fortaleza e de compromiso en Europa e con Europa. Desde a discapacidade podemos axudar a construír Europa desde o seu alicerce máis social, sen o cal Europa non podería mirar ao resto do mundo con autoridade.

Queda menos dun ano para as eleccións europeas. Debemos seguir insistindo no ámbito europeo, no que moitas veces os poderes públicos se escudan para aplicar os seus fríos recortes.

Mario García, presidente de COCEMFE (Confederación Española de Persoas con Discapacidade Física e Orgánica)

O sector da discapacidade está tendo que desenvolver as súas actividades nun contexto cheo de dificultades, cunha crise económica, política e social sen precedentes, e inmersa nunha espiral de recortes que están afectando de xeito brutal ás persoas con discapacidade. Xa que logo, chegamos ao ecuador do ano nunha situación crítica, pero tamén coa mirada posta nun futuro no que esperamos que se vaian dando os pasos adecuados para saír desta crise e aos poucos se vaia volvendo á normalidade.

Igualmente, durante o próximo semestre esperamos que se resolvan algunhas das principais preocupacións do colectivo da discapacidade, como as reducións nas axudas e subvencións que se están producindo, sobre todo, na maioría das comunidades autónomas; a necesaria modificación da Lei de Propiedade Horizontal, a actualización do catálogo ortoprotésico, a coordinación dos servizos sociais e sanitarios ou que a Lei de Autonomía Persoal e Atención ás Persoas en Situación de Dependencia volva recuperar a esencia que a viu nacer.

Estamos convencidos de que traballando moito e unidos poderemos ir avanzando e conseguindo paso a paso cada un dos obxectivos que temos. O camiño non será fácil, pero precisamente somos un colectivo que históricamente sabemos o que é loitar e pelexar polos nosos dereitos, e nestes momentos, máis que nunca, non será distinto.

Juan Cid, presidente de FEAPS (Confederación Española de Organizacións en favor das Persoas con Discapacidade Intelectual ou do Desenvolvemento)

En FEAPS fíxose unha análise en profundidade do curto prazo e froito diso é a Declaración de Alcalá que ten promovido, na cal se resalta que non é unha crise a medio prazo, senón que está poñendo en cuestión o papel do Estado de Benestar. Incluso algunhas persoas pensan que está poñendo en cuestión o papel do ‘Estado Social’ e piden a revisión dun pacto de sociedade no cal se defina cal debe ser o peso que cada axente social debe soportar.

En FEAPS defendemos que a sociedade española debe soportar un Estado que asuma de xeito claro a responsabilidade do benestar social de todos os cidadáns. Nese sentido, entendemos que neste momento tócanos defender ese modelo social inclusivo, baseado en dereitos, fronte a outras propostas onde a responsabilidade do benestar común non recae no goberno ou nas administracións públicas.

Pensamos que estamos vivindo as consecuencias dos recortes que se anunciaron e que agora se están vivindo no cotián das persoas con discapacidade intelectual ou do desenvolvemento e as súas familias. Vemos que o esforzo económico e a merma de oportunidades para unha vida digna están situando ás persoas con discapacidade intelectual e as súas familias na exclusión e, xa que logo, o retroceso que anunciabamos podería ocorrer e estase confirmando.

De face ao futuro, apuntámonos a unha visión optimista baseada na nosa capacidade de loitar xuntos e que os principios polos que traballamos se convertan en elementos básicos de convivencia da sociedade española.

Non descartamos seguir a tensión de movemento e reivindicación que, desde o meu punto de vista, ha ter os seus froitos na contención das políticas de axuste.

José Luis Aedo, presidente de FIAPAS (Confederación Española de Familias de Persoas Xordas)

Como presidente de FIAPAS, a maior plataforma de representación das familias de persoas xordas, é obrigado poñer de manifesto a nosa esixencia para que os recortes económicos, en ningún caso, supoñan o recorte dos dereitos fundamentais e básicos das persoas con discapacidade, no noso caso, auditiva, nin das súas familias.

As persoas con discapacidade e as súas familias somos unha parte esencial da sociedade e non permitiremos retrocesos nos dereitos adquiridos, nin nos avances logrados nos últimos anos. As familias somos quen soportamos o sobrecusto económico que supón a presenza dunha discapacidade, polo que necesitamos unha eficaz política de protección ás familias.

Ademais, en busca da maior inclusión na contorna do xeito máis normalizada posible, en relación coas persoas xordas hai aspectos irrenunciables como o mantemento dos programas de detección precoz da xordeira en todas as comunidades autónomas e a adaptación protésica e intervención logopédica tempranas. É imprescindible dispoñer de todos os medios e recursos precisos durante o seu periodo formativo e que conten con apoios para o seu inserción no mercado laboral ordinario, así como para a súa participación na vida social e cultural do país en igualdade de condicións que os demais, aproveitando os medios de apoio á audición e á comunicación oral hoxe existentes.

Isto é un investimento que se rendibiliza persoal e socialmente ao cento por cento, podendo levar unha vida autónoma e independente, sen mediación de terceiros.

Concha Díaz, presidenta da CNSE (Confederación Estatal de Persoas Xordas)

Mediados de ano. Bo momento para analizar o xa andado e o camiño a trazar nos próximos meses. O novo marco regulador de subvencións dános un respiro. A xestión estatal dos programas sociais con cargo ao 0,7 do IRPF e as axudas para mantemento e funcionamento da nosa actividade permitirannos continuar traballando para e coas persoas xordas. Programas de atención integral dirixidos á inclusión social, educativa, laboral e cultural das persoas xordas en todo o Estado, accións que incidan favorablemente nas nosas vidas. No horizonte, futuras leis de gran calado. Unha lei xeral da discapacidade que aspire a ser un texto moderno, imbuído polo espírito da Convención dos Dereitos das Persoas con Discapacidade e a Lei da Lingua de Signos.

Outra lei, a de Educación, na que o amplo consenso social é fundamental e cuxo texto debe garantir que as persoas xordas e as nosas familias podamos optar por unha educación bilingüe a través das linguas de signos españolas e as linguas orais. E, como non, unha longa aspiración: unha Lei do Terceiro Sector de Acción Social que recoñeza e avale o labor das nosas organizacións. Entre medias, outras leis, normativas, plans de actuación onde o noso colectivo ten moito que dicir, en España e en Europa.

Hai que loitar por uns orzamentos xerais que non esquezan ás persoas xordas. Servizos de intérpretes de lingua de signos para xestións da vida diaria que cheguen a todos os recunchos, sen máis recortes e recuperando o perdido desde que empezou a crise. Intérpretes nas aulas, en todas as horas lectivas. Acceso á formación e a empregos decentes, con condicións dignas. Produtos, bens e servizos accesibles para todas as persoas xordas, sen excepción.

Pensamos nun camiño de cambios que supoñan melloras sociais, e nunca retrocesos en dereitos.

Jaume Marí Pàmies, presidente da Confederación ASPACE (Confederación Española de Federacións e Asociacións de Atención ás Persoas con Parálise Cerebral e Afíns)

O movemento da parálise cerebral non está tan preocupado polos recortes que poidan ter lugar nos próximos meses, pois son xa un feito consumado e irreparable. En Confederación ASPACE o que nos inquieta agora é o cambio de paradigma que está tendo lugar na atención á discapacidade. Ata a data, as entidades que atenden a persoas con parálise cerebral viñan recibindo subvencións para o mantemento de todos os seus servizos, de tal forma que os seus usuarios eran atendidos dun xeito integral. Sen embargo, agora estanse ofrecendo ás familias cheques procedentes da Lei de Dependencia para que sexan elas as que “compren” os servizos que consideren prioritarios para os seus fillos.

Este é un xiro de 180 grados que comercializa a atención á discapacidade, facendo desaparecer gradualmente as subvencións ás entidades que garantían a atención integral, pois agora deberán manterse cos citados cheques. Que é máis importante, a atención fisioterapéutica ou a logopedia? O lecer inclusivo ou a formación profesional? Terano que decidir as familias. O modelo que xa está implantado en Castela e León e que, previsiblemente, se estenderá ao resto de comunidades, condena á desaparición daqueles servizos menos demandados das entidades máis grandes e directamente á pechadura das entidades pequenas.

José María Sánchez Monge, presidente de FEAFES (Confederación Española de Agrupacións de Familiares e Persoas con Enfermidade Mental)

O futuro próximo do movemento asociativo de persoas con enfermidade mental e familias preséntase con certas oportunidades, pero desde logo cun alto nivel de incerteza. Desde a Confederación FEAFES confiamos en que se poida manter ou ata mellorar, en termos xerais, a atención sociosanitaria que recibe o noso colectivo. Entendemos que se están abrindo posibilidades de mellora no que se refire á coordinación entre ámbitos de intervención e novos programas que son cada vez máis capaces de ofrecer unha atención cada vez máis individualizada.

Con todo, de face aos próximos meses hai varios elementos que desde FEAFES consideramos como moi preocupantes. En primeiro lugar, os atrasos e as cancelacións de financiamento ás nosas entidades membro, que provocan que a moitas persoas con trastorno mental se lles neguen precisamente aqueles recursos que lles facilitan unha plena recuperación e integración social. En segundo lugar, a posible aprobación da reforma do Código Penal, cuxo anteproxecto de lei cita unha “alta probabilidade de cometer delitos” en referencia ás persoas cun trastorno mental. Confiamos en que esta flagrante discriminación se elimine na súa tramitación parlamentaria.

Por outra banda, resultan alarmantes as informacións que falan de negación de atención sanitaria a persoas con trastornos mentais graves polo feito de que non cumpren as condicións para dispoñer de tarxeta sanitaria. Ademais, atopamos que as novas condicións que estableceron as sucesivas reformas nas distintas administracións provocan un maior gasto das persoas con problemas de saúde mental para acceder aos tratamentos, tanto farmacolóxicos como asistenciais.

Para rematar, desde FEAFES esperamos que o Sistema de Autonomía e Atención á Dependencia non só non reduza, senón que poida mellorar as prestacións que ofrece ás persoas con discapacidade e as súas familias que o requiran, entre elas as afectadas por un trastorno mental.

Antonio de la Iglesia, presidente da Confederación Autismo España

O ano 2011 foi o punto de inflexión que marca o cambio de sentido da situación económica das organizacións do Terceiro Sector e en particular as pertencentes ao mundo da discapacidade. As previsións son dun descenso continuo ata o ano 2016 dos recursos destinados ás organizacións cun agravamento da situación actual no que os recortes de financiamento poderían chegar a mais dun 30% sobre as cifras de 2011.

Nos distintos ámbitos os descensos previstos son xeneralizados e importantes. Os fondos europeos diminuirán por redistribución de fondos, o financiamento estatal tamén caerá, excepto o IRPF que se prevé igual ou algo superior, o financiamento proveniente das Obras Sociais das Caixas de Aforro diminuíron drásticamente e continuasen en caída libre, as cotas de socios das organizacións tamén caerán e o financiamento proveniente do sector privado tamén diminuirá de forma importante.

Todo isto obrigará ás organizacións a reformularse tanto o seu futuro como as súas fontes de financiamento, reducindo os seus persoais, externalizando actividades e servizos, apoiándose mais no voluntariado e forxando alianzas para xerar economías de escala entre elas.

Isabel Bayonas, presidenta de FESPAU (Federación Española de Autismo)

Os recortes de curto prazo estanse facendo a costa dos gastos destinados a servizos sociais, dos cales dependen directamente, os cidadáns con discapacidades. As medidas de austeridade aplicadas non están mostrando todo o efecto recuperador que nos prometeron. Xa que logo, é de esperar que haxa novos recortes e, en consecuencia, as persoas con discapacidades corremos un serio risco de caer na pobreza, na exclusión social e na discriminación. Nunca na historia da humanidade tantos ámbitos da existencia se converteron en ámbitos mercantilizados. Case calquera ámbito do noso proxecto vital se someteu á lóxica mercantil. E isto supón un impacto negativo sobre o goce e realización dos nosos dereitos humanos, o que, á vez, é evidente e alarmante.

Con todo, o Terceiro Sector é imprescindible nas nosas sociedades. Nace do baleiro na actuación do Estado para protexer e dar garantías sociais a determinados colectivos, entre os que se atopan as persoas con discapacidades, e entre elas as persoas con autismo (TEA), pola súa situación de vulnerabilidade. Grazas aos servizos que se prestan desde as distintas entidades sociais, conseguiuse que as persoas con discapacidades poidan ser partícipes e síntanse capaces de gozar da vida comunitaria e cidadá, en situación de igualdade co resto de persoas.

Por iso, dos problemas de hoxe, pero sen dúbida dos problemas de mañá, seguirán xurdindo movementos que teñan que dar resposta a esas necesidades. E isto esíxenos desde agora novas formas de colaboración co sector público, máis estables, máis eficientes e con menores barreiras. Debemos tecer novas formas de colaboración con outras organizacións civís, ampliando a nosa loita á do resto da sociedade, e viceversa. En definitiva, debemos cooperar, non competir.

Non queremos que continúen os recortes. A crise estámola sentindo moito máis desde as entidades da discapacidade, xa que estamos comprobando que se están deixando de ter en consideración as recomendaciones establecidas na Convención da ONU sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade.

Desde a organización de autismo que represento, queremos reivindicar a recuperación das prestacións que se nos están recortando, para que non se retroceda nos avances que conseguimos. Non debemos esquecer que as loitas de hoxe son os nosos dereitos do mañá, e por iso, agora máis que nunca, o sector da discapacidade debe estar en situación de activismo permanente.

José Fabián Cámara, presidente de DOWN España

No próximo semestre a discapacidade vai estar marcada máis pola política que pola conxuntura económica (non parece haber máis perspectivas de sacrificios económicos no sector, aínda que tampouco dunha mellora da situación actual). O que si imos vivir é unha axenda lexislativa extremadamente importante e decisiva para as persoas con síndrome de Down e de enormes consecuencias para os próximos anos.

Debe completarse a nova Lei de Educación que definirá o futuro próximo dunha xeración de estudantes con discapacidade (poderán ou non titularse en Secundaria?, estenderase ou non a inclusión educativa?, tenderá a desaparecer a educación especial?). Tamén teremos novas leis (Lei Xeral de Discapacidade e lexislación sobre emprego e discapacidade) claves para os futuros modelos de inserción laboral das persoas con discapacidade no noso país (apostarase dunha vez pola inclusión laboral en contorna ordinario ou seguirá sendo unha anécdota a existencia e o fomento do Emprego con Apoio en España?).

Para rematar, convén destacar, polo simbólico, o debate que se vai a xerar sobre a futura regulación do aborto e a enorme relevancia que vai ter sobre a credibilidade dos diferentes grupos políticos comprobar se o actual Goberno aboga con firmeza pola defensa dos dereitos humanos das persoas con discapacidade (e elimina, xa que logo, o discriminatorio aborto euxenésico da nosa lexislación, contrario aos enunciados da Convención Internacional). Aí veremos si o respecto aos dereitos humanos pasa do teórico ao práctico ou se predominan aínda os prexuízos ou as dúbidas sobre a súa implantación efectiva no noso país.

Van ser meses apaixonantes e decisivos nos que estaremos moi atentos ao panorama político e social.

Amalia Diéguez, presidenta de FEDACE (Federación Española de Dano Cerebral)

Os seis primeiros meses de 2013 non foron tan difíciles como oa s do ano anterior para o movemento ddiscapacidade e é previsible que no próximo semestre se manteña unha dinámica similar. A redución xeneralizada do financiamento público e privado dos proxectos e servizos, os estrangulamentos da tesouraría debido aos impagos e a redución do crédito parecen tocar fondo, dando paso a un novo escenario que obrigou ás nosas entidades a reinventarse, reconfigurar as súas estruturas e reprogramar as súas actividades para facer fronte á nova situación.

Isto supuxo un enorme sacrificio para un colectivo xa de seu desfavorecido: paralización, cando non abandono, dos apoios que se prestaban; perda de postos de traballo, maior empobrecemento familiar coa desaparición ou minoración das prestacións económicas ou a aparición do copago. Tamén as nosas entidades tiveron que enfrontarse a EREs e despedimentos de profesionais altamente cualificados e comprometidos cos nosos fins, o que, sen dúbida, supón, ademais dunha terrible inxustiza humana, unha perda de coñecementos e experiencia, pero tamén estes parecen terse freado ao longo deste último semestre. Así mesmo, a xestión da tesouraría estabilizouse, alcanzándose compromisos de pago que a administración respectou. Xa que logo, cabo esperar e desexar que se manteña esta tendencia.

Outro aspecto a sinalar é que durante o próximo semestre é previsible que se finalicen as negociacións lexislativas e regulamentarias que van debuxar o novo espazo sociosanitario. Un escenario no que se incorporan como dereitos para a discapacidade os xa referendados na Convención de Nacións Unidas, unifícanse normas que se foron elaborando nos últimos trinta anos e elabórase o novo catálogo de servizos e prestacións. Novas normas nas que os representantes do movemento da discapacidade intentan clarificar as singularidades que existen entre discapacidade e dependencia, que se adopte unha perspectiva máis social e centrada no modelo de apoios. Pero tamén será o momento de establecer novos modelos de financiamento e de defender, cando menos, o mantemento dos limitados recursos con que conta a discapacidade nos novos orzamentos. Para todos son evidentes as dificultades para alcanzar novas conquistas, pero ninguén vai aceptar un retroceso.

Javier Font, presidente do CERMI Comunidade de Madrid

A actual conxuntura de crise económica deseñou un panorama pouco agradable para as persoas que teñen algunha discapacidade: políticas continuas de recortes, menos axudas monetarias, perda de programas de fomento de emprego ou aumento dos copagos sanitarios e farmacéuticos. Son só algunhas das preocupacións que reinan no tecido asociativo e que, desgraciadamente, non serán pasaxeiras.

Distráennos e engánannos anunciando unha importante redución de coches oficiais, que se vai a adelgazar a administración empezando polos pobres funcionarios, e non por eles, que sería o máis apropiado. Funcionarios que agora son defenestrados. En definitiva, actuacións que me levan a recordar unha lección que aprendín cando estudaba a Einstein e é que, nada se destrúe, todo se transforma. Polo menos o que eles queren.

Doutra banda, o fin da recesión, ante as reiteradas mensaxes negativas da Administración e os recortes que aplica, parece non verse de forma clara. Así o perciben tamén os miles de cidadáns con discapacidade que fan fronte, día a día, ao encarecemento xeneralizado do nivel de vida, pola subida do IVA e doutros impostos, e aos sobrecustos que soportan, de forma claramente discriminatoria, por ter unha discapacidade, sen que ninguén poña remedio a esta situación.

A clase política, máis que preocuparse dos máis vulnerables, enrócase en aplicar novos e máis recortes, especialmente a quen pasan maiores dificultades. Parecen non importar as vidas nin as traxedias humanas. Para os gobernos, as únicas cifras relevantes son as globais, as das contas de ingresos e gastos, a conta de resultados, as da macroeconomía. Trátase dunha maquiavélica estatística de resultados que se debe de alcanzar, custe o que custe, asumindo recortes sociais inaceptables, que nunca deberían de producirse e que contribúen a desandar o andado en materia de discapacidade, pois poñen entre as cordas a miles de cidadáns.

Ante este panorama, non cabe máis que reiterar que o medo e a desconfianza instalouse entre as persoas con discapacidade cara quen gobernan porque ninguén ten a certeza xa de que non se producirán novos recortes. Para confirmalo, só queda esperar e unir todas as nosas forzas en seguir axudando a miles e miles de persoas con discapacidade, que están vivindo como retrocedemos en importantes avances de integración, conseguidos con tanto esforzo e sen ver agora unha mínima intención por quen ostentan o poder e teñen as oportunidade de cambiar as cousas, empezando por recortar os seus propios gastos, moitos innecesarios, para o bo funcionamento de calquera país co fin de saír desta crise pronto. O que queda patente é que, quen nos gobernan, non se cortan, recórtannos.

Joan Planells, presidente do CERMI Comunidade Valenciana

A verdade é que o horizonte dos próximos seis meses, de seguir a política de recortes do Goberno valenciano, así como doutras administracións públicas, albíscase pouco agradable para o tecido asociativo da discapacidade. Recortes para os centros de atención, recortes nos programas e proxectos das distintas consellerias, ata o punto de que vai ser imposible manter as estruturas que tanto esforzo custaron en anos anteriores.

Por outra banda, estase facendo pagar a crise, que nós non provocamos, ás persoas e familias máis necesitadas e con menores ingresos, aplicándoselles varios copagos á vez: o farmacéutico, o de axudas técnicas, o de transportes, etc. Isto provoca unha situación moi grave, e é que moitas persoas con discapacidade que estaban estabilizadas, por non poder atender estes copagos, ven agravarse a súa discapacidade. Todo isto, unido á falta de emprego do colectivo, que sofre o paro con maior crueldade que o resto de cidadáns, provoca que esteamos retrocedendo, en avances sociais, a 10 ó 15 anos atrás, ou máis.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s