“Se non fora tratada do ictus con rapidez estaría esnaquizada ou morta”

A xornalista Victoria Prego.

A xornalista Victoria Prego.

A coñecida escritora e xornalista Victoria Prego desvela detalles do accidente cerebrovascular que sufriu en Asturias e da atención que recibiu no Hospital Universitario Central de Asturias (HUCA).

Información extraída de La Nueva España.

“Estaba falando por teléfono e caeume o teléfono ao chan. Isto seino porque mo dixeron; eu xa non fun consciente de nada”.

Así comeza a coñecida xornalista Vitoria Prego o seu relato do sucedido o pasado 5 de agosto, luns, na súa casa de veraneo de Salamir, concello de Cudillero. Eran as nove da noite cando sufriu un ictus. De inmediato, a súa familia púxose en acción e, nun tempo récord, estábanna intervindo no Hospital Universitario Central de Asturias (HUCA), onde os médicos lle extraeron o coágulo e onde estivo ingresada ata o pasado día 16. Tras recibir a alta, retornou ao seu refuxio de Cudillero, onde apurou o resto das súas vacacións.

Un mes e pico despois, a adxunta ao director do diario ‘El Mundo’ e prolífica tertuliana política está de volta no seu domicilio de Madrid. Sen apenas secuelas, leva unha mochila cargada de gratitude cara a todos os profesionais sanitarios que a atenderon no Principado. Aceptou relatar a La Nueva España os detalles dun episodio que puido ser mortal e do que extraeu un ensino que quere proclamar aos catro ventos: “Un ictus é un evento que hai que atender con moitísima rapidez”, sen caer na trampa de pretender que pase só. “Que saian zumbando ao hospital, que chamen ao 112”, enfatiza.

Madrileña nada en 1948, con tres fillos, Vitoria Prego é filla de nai xixonesa. Por iso veranea en Asturias desde fai moitos anos. Nesta ocasión chegara a Salamir na tarde do venres 2 de agosto. Tres días despois acaecía o suceso que puido dar un xiro tráxico á súa vida.

“Non me decatei de nada. O que me interesa é explicar que un ictus é unha cousa que hai que atender con moitísima rapidez. É dicir, que cando alguén perciba unha paralización no lado dereito, ou se maree e caia ao chan, non se meta na cama pensando que xa lle pasará. Ou que os que estean ao seu lado non queden esperando a que mellore. Que saian zumbando ao hospital, que chamen ao 112, que inmediatamente os deriva ao hospital ao que teñen que ir. É fundamental a rapidez. Se eu non fose tratada con tanta rapidez estaría esnaquizada, co lado dereito paralizado, ou morta. É importantísimo que a xente saiba que un ictus necesita ser tratado rapidamente”.

É o único que recorda: “Quedoume o lado dereito do corpo paralizado”. Aínda hoxe resúltalle sorprendente. Non era consciente de que pendera sobre a súa cabeza factor de risco algún. “Factores de risco? Síntomas previos? Ningún. Aí está o malo. Eu creo que estes ictus non dan síntomas. Non me atrevo a ser tallante, porque iso sábeno os médicos, pero non tiven síntoma ningún”.

Afortunadamente, a súa familia demostrou bos reflexos: “Tombáronme na cama e inmediatamente chamaron a un médico do Hospital Universitario Central de Asturias (HUCA), Alberto Ibarra, e el mesmo chamou ao Hospital. Inmediatamente, todo se puxo en marcha”.

Segundo ensino: “O ictus pode darlle a calquera en calquera momento. Cando estaba no hospital había unha persoa de 42 anos. Pode pasarlle a calquera. Por iso é importante que se saiba que se che pasa a rapidez é fundamental”.

O tempo xa se converteu en ouro. A toda velocidade, Vitoria Prego foi trasladada a Oviedo, “a un hospital marabilloso, de eficacia extraordinaria”. Tempo máis tarde soubo que fora activado o denominado ‘código Ictus’ e que no HUCA esperábana os integrantes da unidade de Neurorradioloxía Intervencionista, preparados para extraerlle o coágulo. “Ten uns médicos que están de garda sempre, estean onde estean. Había dous doutores, Pedro Vega e Eduardo Murias. Cando cheguei xa estaban alí. Do único que me acordo levemente é de chegar ao hospital, sacarme do coche e dúas persoas poñéndome nunha padiola. Iso é todo o que recordo. Metéronme no quirófano inmediatamente”.

A noticia do accidente cerebrovascular de Vitoria Prego alterou o curso dunhas datas tradicionalmente tranquilas no plano informativo. Ata o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, manifestoulle publicamente “todo o meu apoio, forza e coraxe”.

Despois da intervención, que se levou a cabo na mesma noite do luns día 5, chegou a estancia na unidade de vixilancia intensiva (UVI), onde permaneceu ata o mércores 7. Ese día pasou a coidados intermedios, e ao día seguinte xa foi trasladada a unha planta do recinto sanitario. “Na UVI estaba nun sitio no que non vía a ninguén máis. Debía de ser a parte do fondo. Tratáronme moi ben. Non podo dicir máis que cousas boas de todos: os médicos, as enfermeiras, as señoras da limpeza. Todos. É un hospital verdaderamente de luxo desde o punto de vista médico. Fixéronme todas as probas que necesitaba, de modo que cando cheguei a Madrid non tiveron que facerme nada”, sinala a xornalista de referencia na investigación da transición política española.

Unha estancia hospitalaria de varios días pode ser suficiente para dar moitas voltas á cabeza. “Non tiven pensamentos negativos. Pensei: que sorte, estou moi ben, e punto. Non pensei: Ai, meu Deus…! Nada, nada, non pensei nada diso, porque cando espertei da anestesia estaba xa na UVI. Tiña certa dificultade para falar, pero vin, nas probas que me facían, que tiña forza na perna e na man, e pensei: ‘Bo, pois xa está resolto, adiante'”.

Cal o estado actual de Vitoria Prego? “Estupendo. Débolles a vida aos profesionais da sanidade asturiana. A única secuela que teño agora mesmo é que a man dereita non teclea no ordenador tan ben como antes. Mira ti! E iso nunhas semanas resólvoo. Estou facendo rehabilitación diso, nada máis. Da perna acabo de estar co fisioterapeuta e díxome: ‘Non tes nada, non teño que facerche nada’. De logopedia, tampouco. Xa estou no xornal e xa fun ás radios. Estou estupendamente e encantada de coñecer o hospital de Asturias”.

Os médicos non lle impuxeron restricción algunha ao seu ritmo de vida: “Non me dixeron nada de limitacións. A seguir para adiante. Vida normal e nada máis”.

E o próximo verán? “Por suposto, volverei a Asturias; pero espero non dar ningún susto máis”.

Catro horas e media cruciais

Claves do funcionamento do ‘Código Ictus’ de Asturias, un operativo que salvou numerosas vidas

O ictus isquémico é a máis frecuente das enfermidades vasculares do cerebro e unha das afeccións médicas máis devastadoras. Cando unha persoa experimenta unha brusca disfunción da linguaxe, unha perda súbita de forza ou sensibilidade nun membro ou en toda a metade do corpo, unha anulación repentina da súa visión ou un brusco desequilibrio, é moi probable que una das arterias que conducen o sangue ao seu cerebro se bloqueara por un trombo. Nese momento comeza unha particular carreira contra o tempo. A rexión do cerebro que se viu privada de sangue comeza a deteriorarse e, se non é posible resolver o bloqueo moi rapidamente, o paciente perderá para sempre as funcións cerebrais que dependen da zona afectada. Catro horas e media son o límite para intentar resolver o problema, pero o pronóstico do paciente será mellor canto antes se actúe.

Para conseguir situar ao paciente en disposición de ser tratado en tan breve tempo os sistemas sanitarios deben dotarse de sistemas organizativos áxiles e eficaces. O ‘Código Ictus’ implantouse en Asturias no ano 2006 e desde entón veu actualizándose para perfeccionarse e adaptarse aos novos tratamentos que foron xurdindo. Neste momento, se un paciente sofre síntomas compatibles cun ictus agudo en calquera parte da nosa rexión, o contacto co 112, ben sexa directamente ou a través dos equipos médicos de atención primaria ou especializada, permitirá a activación do ‘Código’, e, con ela, a activación inmediata, con máxima prioridade, do recurso de traslado máis adecuado e rápido dispoñible. En contacto cos neurólogos de garda do Hospital Universitario Central de Asturias (HUCA) e do Hospital de Cabueñes, e seguindo criterios de proximidade e gravidade, o paciente será trasladado a un dos dous hospitais onde a actuación coordinada dos equipos de garda de urxencias, neuroloxía e radioloxía concretará o diagnóstico coa máxima celeridade e determinará o tratamento máis adecuado en cada caso, ben sexa farmacolóxico (mediante medicamentos que, administrados por vía venosa, son capaces de disolver o coágulo) ou mecánico (mediante dispositivos que o neurorradiólogo introduce a través dunha arteria do paciente e que permiten chegar ao momento de obstrucción e retirar o trombo). Unha vez resolta a obstrucción, o paciente será monitorizado na unidade de ictus ou na unidade de coidados intensivos, a fin de minimizar a aparición de complicacións ou abordalas precozmente se ocorren.

O ‘Código Ictus’ permitiu ofrecer tratamentos recanalizadores na fase aguda do ictus a un número crecente de pacientes na nosa rexión e con iso diminuír a mortalidade e a discapacidade derivada desta grave enfermidade.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s