Por isto o pedimos

vida salvada

Artigo de Yolanda Martínez, nai dunha persoa con dano cerebral adquirido, publicado na ‘Tribuna Pública’ de La Voz de Galicia.

Son nai dunha moza de 18 anos que fai case cinco sufriu un dano cerebral adquirido por mor dunha enfermidade metábolica. Grazas á sanidade pública, a miña filla segue aquí connosco. O problema xurdiu cando saíu do hospital. Ela necesitaba rehabilitación, unha dieta estricta, coidados especiais… era como un bebé. Berta volveu nacer e recupérase lenta pero segura. Agora, grazas a que o seu corpo admite ben a dieta, os medicamentos e vai ao colexio é unha moza coa que mesmo se pode ter unha conversación. Fai catro anos, chamábanos a todos Yoli. Agora sabe que é unha mesa e chámaa polo que é. E a súa memoria é o dobre da que tiña.

Pero o caso da miña filla é moi especial. Ela non naceu discapacitada, naceu sa. Atopámonos na encrucillada de que non haxa nada para ela. Só un centro privado en Barcelona, outro en Madrid… O único que hai de referencia no tocante en dano cerebral adquirido está na asociación Adace, en Lugo. Por conseguinte, se quero que a vexan teño que desprazarme a Lugo. A súa enfermidade séguena en Santiago, e ao colexio desprázase todos os días de Quiroga a Monforte porque onde nós vivimos non hai nada. O único centro é o colexio Infanta Elena de Monforte, pero só ata os 21 anos. E despois que?

Nin os propios médicos saben o que pode chegar a recuperarse a miña filla. Pero mentres, ten que volver a casa e perder todo o que lle ensinaron no colexio? Porque estes nenos teñen que estar repetindo continuamente cousas cotiás, como peitearse, vestirse…. E todo isto, mellor en contacto con nenos da súa idade, cos que comparten xogos, vivencias, que é do que se trata.

Como di o lema de Adace, “unha vida salvada merece ser vivida”.

Por todo isto, non entendo a actitude da Xunta. Tras oito anos demandando un centro de continuidade, sempre nos ignoraron. Eu caio de súpeto nesta problemática, pero póñome no lugar dos pais que estiveron nesta situación toda a súa vida. E é moi triste que teñamos que mendigar este tipo de cousas. É unha cuestión de sensibilidade. Para outras cousas si que hai diñeiro. Por exemplo, para abrir centros privados. Pero para o público, non. Non nos vale o centro de Bóveda. Só dispón de trinta prazas e son para discapacitados físicos, non psíquicos. Ou Prodeme, que é un centro privado. Hai pais que non teñen recursos económicos, e algúns que están directamente na pobreza. Hai pais separados e tamén con problemas psicolóxicos de aguantar tanto tempo esta situación.

Porque un centro deste tipo non só axudaría aos nenos a crecer e formarse na vida, senón que aos seus pais daríalles un desafogo emocional, permitiríalles ter vida propia. E sería unha boa idea para a creación de emprego.

Por iso pedimos un centro de continuidade. É de xustiza para eles. Os seus pais non imos vivir sempre e agora é o momento de loitar, cando nos sentimos con forzas para facelo.

Os únicos que poden solucionar o problema son os que gobernan a Xunta nestes momentos. Neles está a vontade de axudarnos ou non.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s